Po piętnastu latach wiernej miłości do autobusów i tramwajów wczoraj je porzuciłem, i nie planuję powrotu. Nawet w deszczu wybieram rower, bo stałem w korku na Legnickiej o jeden raz za dużo.

To nie jest tekst przeciw komuś. O rowerze myślałem, nawet głośno, od kilku miesięcy – planując zmienić środek komunikacji żeby się ruszać, czyli dla zdrowia. Wprawdzie plan polegał na tym, żeby poczekać na ten moment, w którym kurtkę zimową można bez ryzyka schować głęboko w szafie, ale...
No właśnie. Ale kiedy we wtorek musiałem wysiąść z autobusu na pl. Strzegomskim o godz. 17.55, żeby uniknąć stania w autobusie w korku, a po drodze w kierunku Jana Pawła II minąłem trzy autobusy 712, zrobiłem zdjęcia z kładki nad Legnicką i dotarłem na ul. Kazimierza Wielkiego przed wszystkimi mijanymi autobusami zdecydowałem, że nie ma na co dłużej czekać. I pożyczyłem rower.Wprawdzie gdy wczorajrano wyjrzałem przez okno i zobaczyłem, że pada, byłem bliski rezygnacji ze swojego pomysłu. Jednak ponieważ mężczyzna (zwłaszcza w dzień mężczyzn) się nie poddaje dotarłem do pracy w Rynku jednośladem. I jutro zrobię to ponownie. A gdy przyjdzie mi oddać pożyczony rower kupię sobie własny. Jestem więc żywym przykładem na to, że polityka rowerowa miasta już działa. Choć nie jestem pewny czy o to chodziło.